De schoonheidsspecialist

Aan het eind van afgelopen seizoen heb ik m'n vis/man foto's af laten drukken.

Tijdens het selecteren, deed een aantal m'n hart weer sneller kloppen. Maar het zijn er te weinig. Wil ik hier iets aan doen dan moet ik snel zijn want van de vissen die tegenwoordig worden uitgezet raak ik niet opgewonden en de vissen die me in het hart raken worden niet meer gekweekt en sterven langzaam uit.

Dit jaar zal in het teken staan van mooie vissen. Ik heb vorig jaar een aantal wateren geselecteerd waar het moet gaan gebeuren.

Ik hoop hier een aantal vangsten te doen die me altijd bij zullen blijven.

Er zwemmen natuurlijk heel veel mooie vissen maar ik ben een zeikerd als het gaat om het te bevissen water. De wateren waar je een speciale vergunning voor nodig hebt, wateren met geleende vissen of waar het erg druk is, zijn not my cup of tea ook al zou ik hier het type karper kunnen vangen waar ik zo van houd.

Ik hang meer waarde aan een vangst als deze gedaan is waar anderen geen last van me hebben. Of is het andersom? Aansluiten in de rij doe ik niet meer. Dat ik geen zware klappers ga maken, staat al vast. Logisch want de jacht wordt niet ingezet op vetgemeste vissen. Een hoge dertiger zal een uitzondering zijn maar schoonheid heeft zo z'n prijs. Trouwens, ik heb vissen die gezegend zijn met een mooie tekening en/of goed in verhouding gebouwd zijn het liefst op de mat. Gewicht was vroeger de drijfveer maar die fase heb ik achter me gelaten. Aantallen zullen ook uitblijven. Ach ja, lekker belangrijk. Vissen draait bij mij om kwaliteit.

Je zou kunnen denken waar maakt die gozer zich druk om. Dat kan en mag. Ik ben een type dat gekieteld moet worden om zich ergens in vast te kunnen blijven bijten. Zo af en toe stel ik mezelf een ander soort doel. De afwisseling die gepaard gaat met een flinke scheut onzekerheid heb ik nodig om de masochist in mij tevreden te houden.

Vooraf weet ik niet wat me te wachten staat. In gedachten gaat het natuurlijk van een leien dakje. In werkelijkheid sta ik zo'n anderhalve week stijf van de zenuwen. Het begint met een tijdje voorvoeren en daarna is het hoog tijd voor die eerste nacht. De boilienaald gaat trillend door het aas. Met verkrampte schouders en nek kruip ik in m'n slaapzak. En dan plotseling doorbreekt de sounderbox het zwijgen. Niets zo bevredigend als een nieuw gezicht van een nieuw water. Alle spanning vloeit weg want het is de bevestiging dat ik goed bezig ben. De altijd aanwezige honger van de masochist is voorlopig gestild. Alleen voor zulke momenten rijd ik met gierende banden naar de waterkant.

Het hoe en wat moet nog in een vorm gegoten worden maar het concept ligt op tafel.

Stay hooked!

Dave